Aby zrealizować program „burzenia bastionów”, modernizm jako „synteza wszystkich herezji” wymagał ataku na sam fundament rozumu: zasadę niesprzeczności. Ta część analizy pokazuje, jak Henri de Lubac sformalizował tę rewoltę za pomocą tzw. zasady paradoksu. To filozoficzne narzędzie stało się „zupełnie nową sztuką” pozwalającą na pomieszanie prawdy z błędem, natury z łaską i ostatecznie na wypaczenie katolickiej doktryny.