Godność Jego królewska tego się domaga, aby wszystkie państwa tak w wydawaniu praw i w wymierzaniu sprawiedliwości, jak też w wychowaniu młodzieży w zdrowej nauce i czystości obyczajów zastosowały się do przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich.
Głównym błędem potępionym w tej encyklice jest relatywizm, według którego ludzkie poznanie nigdy nie ma wartości rzeczywistej, absolutnej i niezmiennej, lecz jedynie wartość względną; można to zaś rozumieć na różne sposoby, w zależności od przyjętej teorii poznania.
Pius X, przeciwstawiając się liberalno-protestanckiej i modernistycznej nauce o dalszym rozwoju religii poprzez nowe "objawienia", potępił twierdzenie: "Objawienie, które stanowi przedmiot wiary katolickiej, nie zakończyło się wraz z Apostołami" (D 2021). Jest jasną nauką Pisma Świętego i Tradycji, że po Chrystusie, a dokładniej po Apostołach, którzy głosili Jego naukę, nie należy oczekiwać żadnego uzupełnienia prawdy objawionej.
Pracy nad jednością chrześcijan nie wolno popierać inaczej, jak tylko działaniem w tym duchu, by odszczepieńcy powrócili na łono jedynego, prawdziwego Kościoła Chrystusowego, od którego kiedyś, niestety, odpadli.
W niedawnej książce o. Henriego Boulliarda pt. Conversion et grace chez S. Thomas d’Aquin („Nawrócenie i łaska u św. Tomasza z Akwinu”) czytamy: „Kiedy duch ewoluuje, niezmienna prawda może się utrzymać jedynie dzięki jednoczesnej i współzależnej ewolucji wszystkich pojęć, każdego proporcjonalnie do pozostałych. Teologia, która nie jest aktualna, byłaby teologią fałszywą".
Sacrorum antistitum jest najbardziej znane z tego, że zawiera tekst słynnej przysięgi antymodernistycznej oraz zasady określające, kiedy i przez kogo ta przysięga ma być składana. Ze względu na ogromne swoiste znaczenie samej przysięgi oraz ze względu na jej funkcję w życiu doktrynalnym Kościoła katolickiego, dokument papieski zawierający tę przysięgę zdecydowanie zasługuje na poważne studium ze strony obecnego pokolenia teologów.
List Świętej Kongregacji Świętego Oficjum potępiający twierdzenia filozofii działania.
Sobór Trydencki, powołując się na Kol 1, 13, zdefiniował usprawiedliwienie jako: "przeniesienie ze stanu, w którym człowiek rodzi się jako syn pierwszego Adama, do stanu łaski i przybrania za synów Bożych przez drugiego Adama Jezusa Chrystusa naszego Zbawiciela".
Kiedy rozważa się podstawy życia wewnętrznego, nie można mówić o działaniu Chrystusa, Wszechpośrednika, na Jego Mistyczne Ciało, nie wspominając przy tym również o wpływie Maryi Pośredniczki.
Wiele elementów przedstawionych w tym systemie "etyki sytuacyjnej" zaprzecza obiektywnej prawdzie i nakazom zdrowego rozumu, zdradza ślady relatywizmu i modernizmu oraz oddala się od katolickiej doktryny przekazywanej przez wieki. W wielu swoich twierdzeniach są one podobne do niekatolickich systemów etycznych.